ARCH. ANDREA MADDALENA

ETRUSKEN & LANDSCHAP – UMBRIË EN TOSCANE

Een landschap met diepe wortels

Naast mijn onderzoek naar Noord-Europese steden bestudeer ik al vele jaren het historische landschap van Midden-Italië, in het bijzonder Umbrië, Toscane en Noord-Lazio.

Mijn band met dit gebied is niet alleen academisch. Ik kom er al mijn hele leven en een deel van mijn familiegeschiedenis is met deze streek verbonden. Daardoor is mijn onderzoek naar het Etruskische landschap niet alleen gebaseerd op studie, maar ook op langdurige persoonlijke ervaring van het territorium zelf.

Landschap en beschaving

In dit gebied ontwikkelde zich de Etruskische beschaving, een cultuur die een diepe relatie kende tussen landschap, religie en stedelijke organisatie. Voor de Etrusken was het territorium geen neutrale ruimte, maar een levende structuur waarin natuur, kosmologie en menselijke gemeenschap met elkaar verbonden waren.

Hun traditie van agrimensura – het ordenen van land en stad volgens kosmische en religieuze principes – toont hoe nauw stedelijke vorm, landschap en wereldbeeld met elkaar verweven konden zijn.

Landschap als drager van menselijke ervaring

Steden, heiligdommen, waterbronnen en landschappelijke lijnen maakten deel uit van een bredere visie op de relatie tussen mens en omgeving. Het landschap werd gezien als een ruimte waarin menselijke gemeenschap, natuur en kosmische orde met elkaar verbonden waren.

Mijn onderzoek en lezingen over dit onderwerp richten zich daarom niet alleen op de geschiedenis van de Etrusken zelf, maar ook op het bredere idee van landschap als drager van cultureel geheugen en menselijke ervaring.

Door deze mediterrane perspectieven te combineren met mijn werk in Noord-Europese steden ontstaat een vergelijkende blik op hoe verschillende culturen hun territorium hebben gelezen, georganiseerd en beleefd.

Het landschap wordt dan zichtbaar als een historisch archief waarin sporen van oude beschavingen nog altijd aanwezig zijn.